Kilka lat temu, w kruchcie katolickiego kościoła w Londynie, spotkałem młodą ateistkę, która głośno przechwalała się swoimi przekonaniami:
– Co wieczór występuję przeciwko Bogu w Hyde Parku. Przekonuję ludzi, że trzeba usunąć tę bujdę z całej ziemi. Rozprowadzam w Anglii, Szkocji i Walii broszury potępiające wiarę w Boga.

Kiedy w pewnej chwili wzięła głębszy oddech, dzięki czemu wreszcie miałem możliwość się odezwać, powiedziałem:
– Przypuśćmy, że poszedłbym tam, na drugą stronę ulicy, na Soho Square. Załóżmy, że chodziłbym tam każdego wieczora, żeby występować przeciwko zjawom o stu palcach i centaurom o dziesięciu nogach. Załóżmy, że rozprowadzałbym po Anglii, Szkocji i Walii broszury potępiające wiarę w stupalczaste zjawy i dziesięcionożne centaury. Co by się ze mną stało?
– Oszalałbyś – odpowiedziała. – Zamknęliby cię.
– W porządku – przyznałem jej rację. – Ale dlaczego w takim razie nikt nie chce zamknąć ciebie? Przecież zaliczasz Boga do tej samej kategorii wytworów fantazji, do której ja zaliczam stupalczaste zjawy i dziesięcionogie centaury. Dlaczego ja miałbym być szalony, a ty nie?

Sam musiałem jej odpowiedzieć na to pytanie:
– Otóż dzieje się tak dlatego, że gdybym występował przeciwko duchom lub centaurom, ludzki rozum oraz tradycja natychmiast zwróciłyby mi uwagę, że atakuję wymysł mojej wyobraźni, co jest oznaką szaleństwa. Natomiast gdy ty atakujesz Boga, okazuje się, że przypuszczasz atak na byt tak realny, jak pchnięcie miecza czy uścisk ramion. To właśnie realność istnienia Boga wybawia cię od szaleństwa i nadaje treść twoim zarzutom.
– Nienawidzę cię! – odparowała.
– Teraz to ty udzieliłaś za mnie odpowiedzi: ateizm nie jest doktryną, lecz krzykiem gniewu.

(abp Fulton J. Sheen, Deklaracja podległości. Zaufać Bogu w czasach totalitaryzmu, pogaństwa i wojny, Kraków 2024, s. 25–26)