Ksiądz Leszek Kierojczyk urodził się w Poznaniu 4 sierpnia 1920 roku.
Jego rodzice, to Jakub – lotnik i Róża z domu Antkowiak. Ojciec zginął w 1920 roku w niewoli bolszewickiej. Napisał list z terenu walk, że modli się, aby jego dziecko, które się narodzi, poświęciło się służbie Bożej.
Szkołę podstawową oraz średnią kończy w Poznaniu. Maturę zdobył 11 maja 1939 roku w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. świętego Jana Kantego w Poznaniu.

Prośbę o przyjęcie do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Gnieźnie składa 20 czerwca 1939 roku. Działania wojenne uniemożliwiają mu podjęcie studiów.
Wojna zastaje go na kresach wschodnich w Hufcu Pracy. Udaje mu się jednak z dwoma kolegami w cudowny sposób – jak to często podkreślał – przedostać się do Poznania i tutaj pracuje jako zwykły robotnik fizyczny, aż do zakończenia wojny.

Gdy tylko zostało otwarte seminarium w Gnieźnie, wyruszył rowerem, wioząc kolegę, aby powtórnie zapukać do bram seminaryjnych. Studia filozoficzne i teologiczne odbył w Seminarium Duchownym w Gnieźnie i Poznaniu.
Święcenia kapłańskie otrzymał 11 czerwca 1949 roku.

W „Świadectwie odejścia”, ówczesny rektor ksiądz Aleksy Wietrzykowski, napisał m.in.:
„Ksiądz Leszek Kierojczyk jest średnio uzdolniony, lecz bardzo pilny i sumienny w pracy. Jest usposobienia łagodnego i nieraz wprost zalęknionego; tłumaczy się to – według jego wyznania – zbyt surowym wychowaniem, jakie otrzymał w domu ze strony swego ojczyma. Jest bardzo uczynny i zgodny w pożyciu z drugimi. Chętny również do wszelkiej pomocy i współpracy w zespole. Odznacza się głęboką i szczerą pobożnością… Poza tym rokuje pełne nadzieje jak najowocniejszego posługiwania kapłańskiego około dusz”.

Po święceniach zostaje skierowany do pracy jako wikariusz w Książu Wielkopolskim, następnie w Kaźmierzu.
Od września 1950 roku zostaje powołany na prefekta w Liceum w Obornikach Wielkopolskich, a równocześnie pełni posługę kapelana w Kowanówku.
W 1955 roku zostaje przeniesiony do Poznania, najpierw do parafii świętej Anny, a następnie Świętej Trójcy.

W 1958 roku otrzymuje samodzielną placówkę w Siedlikowie w dekanacie ostrzeszowskim.
Była to nowa parafia, utworzona w 1947 roku i do tej pory obsługiwana przez proboszcza z Przedborowa.
Ksiądz Kierojczyk rozpoczął pracę od podstaw pod względem religijnym i materialnym.
Starał się ożywić parafię przez kazania, rekolekcje, a równocześnie przystąpił do budowy probostwa oraz przebudowy sali w Domu Parafialnym na kościół.
Sam zamieszkał w jednym pokoiku.
Potrafił zapalić parafian, którzy chętnie wykonywali w czynie społecznym wiele prac związanych z budową.

Jego zdrowie jednak podupada.
W 1965 roku przechodzi bardzo trudną operację. Nie nabrał jeszcze sił po powrocie do parafii, gdy zachorował na żółtaczkę zakaźną.
Te przejścia nadwątliły jego zdrowie i siły witalne.

Po 10 latach duszpasterzowania w Siedlikowie otrzymuje większą parafię w Wysocku Wielkim w dekanacie ostrowskim.
Pracuje tutaj tylko półtora roku, ale przeprowadził kapitalny remont probostwa i podjął prace przy remoncie kościoła.

Jego umiłowanym miastem był zawsze Poznań.
Za zgodą Kurii Metropolitalnej nastąpiła zmiana probostw: ksiądz Stanisław Zięba przeszedł do Wysocka Wielkiego, a ksiądz Leszek Kierojczyk, z dniem 1 września 1970 roku, na mocy dekretu księdza arcybiskupa Antoniego Baraniaka, otrzymuje parafię NMP Wniebowziętej w Czerlejnie w dekanacie kostrzyńskim.

Kościół był zawsze jego oczkiem w głowie.
Z wielkim znawstwem i smakiem przebudował prezbiterium, dostosowując do nowych wymogów.
Założył ogrzewanie kościoła, wymienił całą instalację elektryczną, zainstalował nowe latarnie.
Jego ostatnim ważniejszym dziełem było pokrycie wieży na kościele miedzianą blachą.

W swojej prośbie skierowanej do Kurii Metropolitalnej w Poznaniu z dnia 25 listopada 1990 roku napisał m.in.:
„Jestem już 41 lat kapłanem i każde zadanie zlecone mi przez Władzę Duchowną starałem się zawsze wykonać według najlepszych sił dla dobra Kościoła, ale teraz już nie tylko, że wykonuję je o wiele wolniej, ale po prostu już nie mam siły”.

Ksiądz arcybiskup metropolita Jerzy Stroba, pismem z dnia 31 stycznia 1991 roku, wyraził księdzu Leszkowi Kierojczykowi głęboką wdzięczność za pełną poświęcenia posługę kapłańską w archidiecezji poznańskiej i z dniem 6 lutego tegoż roku przeniósł go w stan spoczynku.

Cieszył się własną emeryturą zaledwie 46 dni.
Wielka Środa 27 marca 1991 roku o godzinie 20.40 – Pan zabrał go do siebie.
Pochowany został w Czerlejnie.
Liturgii pogrzebowej przewodniczył ksiądz biskup Stanisław Napierała, który też wypowiedział słowa pożegnania nad otwartą mogiłą.
Homilię wygłosił dziekan średzki, ksiądz kanonik Aleksander Rawecki.
Wielka rzesza parafian oraz wiernych z okolicznych parafii uczestniczyła w ostatniej drodze duszpasterza.

(To wspomnienie napisał ksiądz Lech Ludwiczak i zostało ono opublikowane w poznańskim Miesięczniku Kościelnym 3/1992, s. 122).