W czwartek 10 kwietnia o 20.00 i w sobotę 12 kwietnia o 19.15 odprawimy
w naszym kościele OBRZĘD POJEDNANIA WIELU PENITENTÓW Z INDYWIDUALNĄ
SPOWIEDZIĄ I ROZGRZESZENIEM. W rytuale OBRZĘDÓW POKUTY czytamy o tym obrzędzie:

„Gdy gromadzi się wielu penitentów, by uzyskać sakramentalne pojednanie, wypada, aby zostali oni przygotowani przez nabożeństwo słowa Bożego. W tym nabożeństwie mogą wziąć udział także wierni, którzy kiedy indziej przystąpią do sakramentu. Wspólne nabożeństwo jaśniej ukazuje kościelną naturę pokuty. Wierni razem słuchają słowa Bożego, które głosi miłosierdzie Boże i wzywa ich do nawrócenia. Równocześnie badają zgodność swojego życia ze słowem Bożym i wspierają się wzajemnie modlitwą. Gdy każdy wyzna swoje grzechy i otrzyma rozgrzeszenie, wszyscy razem wysławiają Boga za Jego wielkie sprawy dokonane na rzecz ludu, który nabył dla siebie krwią swojego Syna. W razie potrzeby powinno być obecnych wielu kapłanów, aby mogli w odpowiednich miejscach wysłuchać spowiedzi poszczególnych penitentów i udzielić im rozgrzeszenia.”

OBRZĘDY WSTĘPNE

Gdy wierni się zgromadzą, można odśpiewać odpowiednią pieśń. Następnie kapłan pozdrawia wiernych, a jeżeli jest to potrzebne, krótko wprowadza ich w nabożeństwo i poucza o porządku, który należy zachować. Może to zrobić inny kapłan lub posługujący. Następnie kapłan wzywa wszystkich do cichej modlitwy i po chwili milczenia sam odmawia modlitwę.

LITURGIA SŁOWA BOŻEGO

Sakrament pokuty powinien zaczynać się od wysłuchania słowa Bożego, bo Bóg przez swoje słowo wzywa do pokuty i doprowadza do prawdziwego wewnętrznego nawrócenia.

Można wybrać jedno lub kilka czytań. Jeżeli wybiera się kilka, między nimi należy śpiewać psalm lub odpowiednią pieśń, albo zachować milczenie, aby ułatwić głębsze zrozumienie słowa Bożego i przyjęcie go w sercach. Jeżeli jest tylko jedno czytanie, wypada je wziąć z Ewangelii.

Należy wybrać przede wszystkim takie czytania, w których:

a) głos Boży wzywa ludzi do nawrócenia i coraz większego upodobnienia do Chrystusa;
b) staje przed oczami tajemnica pojednania przez śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa i przez dar Ducha Świętego;
c) przedstawia się sąd Boga o tym, co jest dobre i złe w życiu ludzi, aby oświecić i ułatwić zbadanie sumienia.

Homilia biorąca za punkt wyjścia tekst Pisma Świętego powinna doprowadzić wiernych do rachunku sumienia, do odwrócenia się od grzechu i nawrócenia do Boga.

Niech przypomni wiernym, że grzech zwraca się przeciw Bogu, przeciw wspólnocie i bliźniemu oraz przeciw samemu grzesznikowi. Dlatego należy przypomnieć:

a) nieskończone miłosierdzie Boże, które jest większe niż wszystkie nasze grzechy i którym się kierując, Bóg ciągle wzywa nas do siebie;
b) potrzebę wewnętrznego nawrócenia, które skłania także do naprawienia szkód spowodowanych przez grzech;
c) społeczny charakter łaski i grzechu, wskutek czego akty pojedynczych chrześcijan w jakiś sposób wpływają na całe Ciało Kościoła;
d) dzieło naszego zadośćuczynienia, które czerpie moc z zadośćuczynienia Chrystusa i oprócz uczynków pokutnych wymaga przede wszystkim okazywania prawdziwej miłości Boga i bliźniego.

Po wygłoszeniu homilii należy zachować przez pewien czas milczenie, aby wierni mogli zrobić rachunek sumienia i wzbudzić żal za grzechy.

Kapłan, diakon lub inny posługujący może pomagać wiernym krótkimi zdaniami albo modlitwą litanijną, w zależności od ich stanu, wieku itp.

Jeżeli wyda się to właściwe, wspólny rachunek sumienia i wzbudzenie żalu mogą zastąpić homilię. W takim wypadku powinny się rozpocząć wyraźnym nawiązaniem do tekstu Pisma Świętego, który został poprzednio odczytany.

OBRZĘD POJEDNANIA

Na wezwanie diakona albo innego posługującego wszyscy klękają albo pochylają się i odmawiają formułę spowiedzi powszechnej (np. «Spowiadam się»); następnie, jeżeli przemawiają za tym okoliczności, stojąc, odmawiają modlitwę litanijną albo śpiewają odpowiednią pieśń, która wyraża wyznanie grzechów, skruchę serca, prośbę o przebaczenie oraz ufność w miłosierdzie Boże.

Na zakończenie odmawia się Modlitwę Pańską, której nigdy nie należy opuszczać.

Po odmówieniu Modlitwy Pańskiej kapłani udają się na miejsce przeznaczone do słuchania spowiedzi.

Penitenci, którzy chcą wyznać grzechy, przystępują do wybranego kapłana i po przyjęciu odpowiedniego zadośćuczynienia otrzymują od niego rozgrzeszenia w formie stosowanej przy pojednaniu jednego penitenta.

Po wysłuchaniu spowiedzi kapłani wracają do prezbiterium. Kapłan, który przewodniczy, wzywa wszystkich do dziękczynienia i wysławiania Bożego miłosierdzia. Można je wyrazić psalmem, hymnem lub modlitwą litanijną.

Kapłan kończy nabożeństwo modlitwą, wielbiąc Boga za Jego wielką miłość, którą nam okazał.

ODESŁANIE LUDU

Po dziękczynieniu kapłan błogosławi wiernych. Następnie diakon lub sam kapłan rozsyła zgromadzenie.

Porządek nabożeństwa:

1. Śpiew na rozpoczęcie
2. Pozdrowienie
3. Modlitwa
4. I czytanie: Pwt 5, 1-3.6-7.11-12.16-21; 6, 4-6
5. Psalm 25
6. II czytanie: Ef 5, 1-14
7. Śpiew przed Ewangelią
8. Ewangelia: Mt 22, 34-40
9. Homilia
10. Rachunek sumienia
11. Spowiedź powszechna
12. Modlitwa Pańska
13. Indywidualna spowiedź i rozgrzeszenia
14. Śpiew (uwielbienie Boga za Jego miłosierdzie)
15. Końcowa modlitwa dziękczynna
16. Błogosławieństwo
17. Rozesłanie
18. Śpiew na zakończenie