Ksiądz Stanisław Zięba urodził się 25 marca 1923 roku w wiosce Rojew koło Krotoszyna. Korzenie rodziny Ziębów sięgają Podtatrza, a dokładniej okolic Chochołowa. Jego rodzice, Jan Zięba i Aleksandra z domu Sęk, byli związani z rolnictwem. Stanisław otrzymał chrzest 1 kwietnia 1923 roku w parafii Oczyszczenia NMP w Starymgrodzie, w dekanacie koźmińskim. Edukację podstawową odbywał w Dzierżanowie, a następnie w Krotoszynie, gdzie rozpoczął naukę w Gimnazjum im. ks. H. Kołłątaja. Ukończył drugą klasę, ale jego edukację przerwał wybuch II wojny światowej.

Podczas okupacji pracował jako robotnik rolny w Wyganowie u Niemca, a następnie jako listonosz. Po zakończeniu wojny wznowił naukę w gimnazjum i ukończył liceum typu przyrodniczego w Krotoszynie, uzyskując maturę 22 czerwca 1946 roku. Ksiądz proboszcz Aleksander Hanusiewicz [MS – saletyn] wystawił mu opinię do seminarium duchownego, pisząc: „jest młodzieńcem dobrym, religijnym, uczciwym i dobrze wychowanym”. Prefekt z Krotoszyna, ks. Edward Wojdylak, dodał: „pobożnością i starannością w swych praktykach religijnych zyskał sympatię kolegów i uznanie w gronie profesorskim. Z radością będę wspierał jego powołanie swymi modlitwami”.

Do Seminarium Duchownego w Gnieźnie wstąpił 30 września 1946 roku. We wniosku skierowanym do księdza arcybiskupa Walentego Dymka napisał: „chcę zostać kapłanem, aby w ten sposób przyczynić się do rozszerzenia Królestwa Chrystusowego tu na ziemi”. Studia filozoficzne ukończył w Gnieźnie 30 czerwca 1948 roku, a teologię studiował w Poznaniu. Święcenia diakonatu przyjął 19 maja 1951 roku w Poznaniu, a na kapłana został wyświęcony 7 czerwca 1952 roku, również w Poznaniu. Ksiądz rektor Alojzy Wietrzykowski ocenił go jako „niezwykle pilnego oraz systematycznego w pracy”, podkreślając jego zaangażowanie w życie seminaryjne oraz ofiarność w pomaganiu innym.

Swoją posługę kapłańską rozpoczął 1 lipca 1952 roku w parafii Brody (bardzo krótko), potem w Kolniczkach, a od 1 października jako wikariusz w Szamotułach. Wakacje spędzał w Wyganowie i okolicach Chochołowa. Po dwóch latach miał przejść do parafii Matki Boskiej Bolesnej w Poznaniu, lecz ostatecznie trafił na wikariat do Kościana 1 lipca 1954 roku. Proboszcz Kościana, ks. prałat Tomasz Sworowski, pisał o nim: „jest pracowitym, gorliwym i chętnym do pracy kapłanem, przez co zaskarbia sobie wśród parafian coraz większy szacunek i zaufanie”.

Po trzech latach, 1 lipca 1957 roku, został przeniesiony do Nowego Tomyśla, gdzie nauczał religii w Liceum Ogólnokształcącym, Technikum Metalowym i Technikum Rolniczo-Wikliniarskim. Tam zdał egzamin proboszczowski 19 listopada 1958 roku. 1 września 1959 roku został proboszczem parafii Wniebowzięcia NMP w Czerlejnie, gdzie przez 11 lat odnowił kościół, wybudował kostnicę i zaopatrzył świątynię w nowe paramenty.

1 września 1970 roku objął parafię Podwyższenia Krzyża Świętego w Wysocku Wielkim. Przez 14 lat odnowił kościół, plebanię, Dom Katolicki, przebudował prezbiterium i ołtarz zgodnie z wymogami posoborowymi. W 1977 roku obchodził 25-lecie kapłaństwa, a w 1979 roku doznał paraliżu. Mimo operacji i pobytów w szpitalach, z wielkim uporem wracał do pracy, odprawiając Msze Święte i spowiadając.

Ze względu na pogarszający się stan zdrowia, 11 czerwca 1984 roku poprosił o zwolnienie z obowiązków duszpasterskich. Przeszedł w stan spoczynku 31 sierpnia 1984 roku i zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Poznaniu. Tam nadal słuchał spowiedzi, chcąc być potrzebnym jako kapłan.

Zmarł 11 marca 1991 roku w Poznaniu. Pogrzeb odbył się 16 marca w Wysocku Wielkim. Mszy Świętej przewodniczył ksiądz biskup Zdzisław Fortuniak, a homilię wygłosił ksiądz Mieczysław Kutzner. Zmarły kapłan został pochowany na cmentarzu przykościelnym, zgodnie z jego wolą, obok grobu hrabiego Bogdana Szembeka.

(Wspomnienie napisane przez ks. Alfreda Mąkę, opublikowane w Miesięczniku Kościelnym 12/1991).